اول پیام نده؛ تنهایی واقعی یا سکوت جمعی؟:
در روانشناسی اجتماعی به این «شگفتی گرمی» میگویند: افراد معمولاً دستکم میگیرند دیگران از یک پیام بیمقدمه چقدر خوشحال میشوند. آزمایشها نشان داده فرستنده قدردانی گیرنده را کمتر از واقع برآورد میکند؛ همین عدمتقارن، آغازگری را به تعویق میاندازد و سکوت جمعی میسازد. آخرین بار بیخبر پیام دادید؟
راهکار:
این جمله بیشتر از کشف تنهایی، یک آزمون اجتماعی است: وقتی پیشقدم نمیشویم، نبودِ پیام را به حساب بیعلاقگی دیگران میگذاریم، در حالی که خیلیها هم دقیقاً همین محاسبه را دارند. تصویر واقعیتر وقتی به دست میآید که یک بار خودت آغازگر باشی و ببینی چه کسانی پاسخ میدهند؛ نه اینکه سکوت را مدرک قطعی تنهایی بگیری.