امام حسین؛ آغاز و پایان این دنیا:
در عرفان اسلامی، «اول و آخر» از نامهای خداوند است؛ نسبت دادن این دو وصف به امام حسین یعنی او مظهر آیه «او اول و آخر است» به شمار میرود. در زیارت جامعه کبیره نیز میخوانیم که خداوند به واسطه اهلبیت آغاز و پایان میگیرد. این جمله را اگر کنار روایت «اگر حجت نباشد، زمین اهلش را فرو میبرد» بگذاریم، امام نه یک شخصیت تاریخی، بلکه مدار هستی میشود. نکته شگفتانگیز: در برخی منابع، وجود امام حسین پیش از آفرینش آدم هم مطرح شده است.
راهکار:
این جمله را میتوان با مفهوم «حقیقت محمدیه» در عرفان اسلامی پیوند زد؛ همان نوری که پیش از خلقت آدم وجود داشته و در امامان بهویژه امام حسین تجلی یافته است.