اوج بیعقلی: ترک کسی که در تنهایی کنارت ماند:
بر اساس پژوهش عصبشناختی، ما به دلیل پدیدهی «خوگیری لذت» (Hedonic Adaptation)، حمایت مداوم یک فرد وفادار را کمتر از رفتارهای جدید و هیجانی ارزشگذاری میکنیم. مغز در برابر محبتهای تکرارشونده، ترشح دوپامین را کاهش میدهد. این یعنی درست در لحظهای که بیشترین امنیت را حس میکنیم، ناآگاهانه قدرش را نمیدانیم و ممکن است رهایش کنیم. آیا تا به حال از خود پرسیدهاید چرا آدمها در دام 'از دست دادن کسی که همیشه بود' میافتند؟
راهکار:
پژوهشهای روانشناسی مثبت نشان میدهد نوشتن سه قدردانی روزانه از کسی که در سختیها کنارت بوده، سطح رضایت از رابطه را ۲۵٪ افزایش میدهد. یک دفتر قدردانی مخصوص آن شخص شروع کن.