او تمام وجود من است – حس عشق کامل و عمیق:
مغز انسان در عشق، همان مدارهای عصبی اعتیاد را فعال میکند: دوپامین و اکسیتوسین طوفانی به راه میاندازند تا طرف مقابل «تمام وجود» جلوه کند. این پدیده «لیمرنس» نام دارد – حالتی موقتی که در آن فرد معشوق را مرکز هستی میبیند. اما جالب اینجاست: همین مکانیسم در عشق مادر به نوزاد هم دیده میشود، یعنی بقای گونه را تضمین میکند. آیا این «تمام بودن» یک خطای تکاملی است یا نعمت؟
راهکار:
تمام وجود کسی بودن یعنی تو هم برای او تمام وجودی. اما آیا این «تمام» بودن، گاهی یادآور این نیست که هر انسان یک جهان کامل است؟ شاید زیبایی عشق در تعادل میان یکی شدن و مستقل ماندن باشد.