او بود که زندگی را زیبا می‌کرد

دنیا زیبا نبود؛ او بود که زندگی را زیبا می‌کرد:

در علوم اعصاب، عشق فعالیت آمیگدال را کاهش می‌دهد و قضاوت منفی مغز را مهار می‌کند؛ برای همین جهان با حضور معشوق زیبا دیده می‌شود. بعد از فقدان، مغز به حالت پیش‌فرض برمی‌گردد و همان دنیا دوباره خاکستری می‌شود. آیا زیبایی جهان خاصیت شیء است یا خاصیت نگاه؟

راهکار:

از منظر روان‌شناسی، مغز در حالت دلبستگی دوپامین ترشح می‌کند و مانند یک فیلتر، زشتی‌های جهان را محو می‌کند. پس آنچه زیبا می‌کرد خود دنیا نبود، لنز ذهنی تو بود که با حضور او فعال شده بود و حالا خاموش شده است.