متن انزوای عمیق: آدم آهنی در لاک خود:
در روانشناسی بدنمدار، ویلهم رایش از «زره عضلانی» حرف میزند: تنشی مزمن که با فروخوردن هیجانات، بدن را چون آدمآهنی خشک میکند. جالب اینجاست که لاکِ لاکپشت از دندهها و مهرههای جوشخورده ساخته شده، یعنی اسکلتش بیرون زده تا نرمی درونش امن بماند. انزوای خودخواسته گاهی همین بیرونزدگی اسکلت روان است. جامعه چقدر در آهنی شدن آدمها سهیم است؟
راهکار:
لاک، هم زندان است و هم پناهگاه. در روانشناسی، این «خود محافظ» را پوستهای تطبیقی میدانند که در برابر زخمها شکل میگیرد، مثل ترمیم زخم حلزون. آدم آهنی شدن اغلب واکنشی به انتظارات بیرونی است؛ پس شاید این انزوا، نه شکست، که مرحلهای از پوستاندازی و بازتعریف مرزهای شخصی باشد.