عجیب نیست که آدم عوض میشه، عجیب انتظار ماست:
در روانشناسی، «خطای اساسی اسناد» می‌گوید ما تغییر رفتار دیگران را به شخصیت‌شان نسبت می‌دهیم («بد شد»)، اما تغییر خودمان را به شرایط («مجبور شدم»). شاید آن شخص عوض نشده، بلکه شما تازه دارید بخشی ثابت از وجودش را می‌بینید که قبلاً پنهان بود. جامعه تاو فکر می‌کنه بیشتر تغییرها واقعی‌اند یا فقط آشکار شدن حقایق قدیمی‌اند؟
راهکار:
این پست یک احساس رایج را بیان می‌کند. برای گسترش آن، می‌توانی روی این سوال تمرکز کنی: «چه نشانه‌های عینی (نه احساسی) وجود دارد که ثابت می‌کند یک نفر *واقعاً* تغییر کرده، نه اینکه فقط ما تازه او را می‌شناسیم؟» این نگاه می‌تواند بحث را از سطح احساسی به تحلیلی ببرد.