انتظار پشت پنجره

شعر دلتنگی پشت پنجره و آرزوی دیدار:

مغز انسان در زمان انتظار، دوپامین بیشتری نسبت به لحظه‌ی رسیدن به خواسته ترشح می‌کند. تحقیقات عصب‌شناسی نشان داده‌اند که سیستم پاداش مغز، بیشتر به «پیش‌بینی لذت» واکنش نشان می‌دهد تا خود لذت. تو با این بیت، در واقع یک «طپش دوپامینیِ بی‌پایان» را نقاشی کرده‌ای. آیا می‌توانی تصور کنی که اگر رهگذر بیاید، آن طپش چه سرنوشتی پیدا می‌کند؟

راهکار:

این بیت نه‌تنها هجران را به تصویر می‌کشد، بلکه خودِ انتظار را به شکلی از عشقورزی تبدیل می‌کند. شاید بتوانی به جای تمرکز بر مقصد، از لحظه‌های چشم‌راه لذت ببری – همان‌طور که ستاره‌شناسان برای دیدن یک دنباله‌دار شب‌ها بیدار می‌مانند و خودِ رصد را جشن می‌گیرند.