باگ زندگی؛ وقتی آدم موردعلاقهات ذوقت را میشکند:
در علوم اعصاب به این «خطای پیشبینی پاداش» میگویند: مغز وقتی از آدم موردعلاقه انتظار عشق دارد، دوپامین را بر اساس پیشبینی تنظیم میکند؛ به محض اینکه رفتارش از پیشبینیِ تو خارج شود، دوپامین افت میکند و حس «ذوقمرگ» میگیری. پس این باگ نیست؛ الگوریتم یادگیری مغز است که نقشهٔ ذهنیات را بهروزرسانی میکند. سؤال این است: اگر آدمها خطاناپذیر بودند، اصلاً عشق معنا داشت؟
راهکار:
تعبیر دیگر: کسی که ذوقت را میشکند، فقط از آن نسخهای که در ذهن ساخته بودی فاصله میگیرد. این شکستن، یعنی نقشهٔ عاشقانهات از فانتزی به واقعیت ارتقا پیدا میکند؛ آدم واقعیِ روبهروی تو تازه از اینجا شروع میشود.