راه برگشت به من را چطور گم کردی؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد هنگام یادآوری عشق ازدسترفته، همان نواحی مغز فعال میشود که هنگام درد جسمی. یعنی جستجوی فیزیکی در خیابانها، واکنش شیمیایی به «نبودن» است؛ مغز نمیتواند غیبت را هضم کند و مدام نقشهٔ مکانها را با تصویر تو تلفیق میکند. این همان «نقص ثبات شیء» عاطفی است. آیا واقعاً دنبال او هستی یا دنبال نسخهای از خودت که با او بودی؟
راهکار:
این متن انگار از جایی میآید که «من» و «تو» در هم گره خوردهاند. گاهی راه برگشت به دیگری، درواقع راه برگشت به بخش گمشدهٔ خودمان است. شاید این جستجوی خیابانی، نماد جستجوی همان تکهای از هویت خودت باشد که با رفتن او گم شده. میتوانی بنویسی: «اگر روزی خودم را پیدا کنم، شاید تو هم پیدا شوی.»