دل گرفتن از آدمها؛ وقتی کسی که فکر میکردی فرق داره، دلتنگی میسازد:
مغز آدمها در شروع رابطه، ناحیه «قشر جلوی پیشانی» را موقتاً غیرفعال میکند و طرف مقابل را با فیلتر دوپامین ایدهآل میبیند؛ به این میگویند «سوگیری مثبتاندیشی». وقتی دلت میگیرد، مغز فقط ناامیدی فعلی را پردازش نمیکند؛ شروع به بازنویسی خاطرات قبلی هم میکند تا با حس جدید هماهنگ شوند. یعنی این حس که «همیشه همینطور بود» ساخته ذهن پشیمان است. شواهد اولیه در گوشهای از حافظه ثبت شده بودند، اما توجه تو به امید، آنها را کمرنگ کرده بود. چند بار نشانهها را دیدی و ندیدی؟
راهکار:
شاید این دلخوری، سوگِ آدمها نیست؛ سوگِ تصویری است که از آنها ساخته بودی. آدمها همانقدر واقعی و پیچیده بودند؛ این انتظارِ ایدهآلسازی بود که شکست. حالا میتوانی به جای «او عوض شد»، بگویی «تصویر من شفافتر شد».