انتظار و بی‌قراری

رفتن معشوق و انتظار بی‌پایان؛ شعر عاشقانه‌ای که می‌سوزد:

مغز عاشقِ رها شده، سرمایه دوپامینِ امید را با «پاداشِ غیرقابل‌پیش‌بینی» گرو گذاشته؛ دقیقاً همان مدار عصبی که در قمار و اعتیاد فعال می‌شود. «نیامدن» برای این مدار، نه پایان، که محرکِ بزرگ‌تر است؛ چون نبودِ قطعی، الگوی جست‌وجو را بی‌پایان نگه می‌دارد. عجیب‌تر: در سنجش عصبی، سوگِ عشق با سوگِ مرگ یکسان است؛ بنابراین این شعر فقط یک غزل نیست، گزارشِ علمیِ مغزِ در سوگ است. کدام برایتان واقعی‌تر است: آمدن او، یا همین همه‌تاییِ نداشتن؟

راهکار:

این شعر یک مونولوگِ تمام‌عیار است؛ ادامه‌اش می‌تواند با یک پاسخِ کوتاه از سوی معشوق به یک دیالوگ تبدیل شود. جمله‌های معشوق لازم نیست توجیه‌کننده باشند؛ حتی یک «من هم منتظرِ تو بودم» مسیر شعر را تازه می‌کند.