ناامیدی از رفتارهای غیرمنتظره اطرافیان:
یک واقعیت جالب: در روانشناسی به این «ناهماهنگی شناختی» میگویند – وقتی رفتار دیگران با تصویر ذهنیمان جور درنمیآید، مغز ما هورمون استرس کورتیزول ترشح میکند تا ما را وادار به بازبینی کند. جالبتر این که همان لحظه دوپامین (هورمون لذت) هم افت میکند، چون انتظار پاداش نداشتهای. این مکانیزم قدیمی برای بقا در گروه طراحی شده: اگر کسی از قوانین نانوشته گروه تخطی کند، مغزت زنگ خطر میزند. سوال برای شما: آیا تا به حال شده که بعد از این ناامیدی، رابطه عمیقتری با آن فرد پیدا کنید؟
راهکار:
این حس ناشی از «نظریه نقض انتظار» است: وقتی رفتار کسی با تصویر ذهنی ما از او همخوانی ندارد، مغز واکنش تنبیهی نشان میدهد. برای کاهش این شوک، پیشفرضهایت را بهروز کن و بپذیر که هر انسانی لایههای پنهان دارد. دفعه بعد قبل از قضاوت، از خودت بپرس: «آیا واقعاً این آدم را میشناختم یا فقط نسخهای از او را دوست داشتم؟»