انتظار برای نور

در اعماق تاریکی، در انتظار نور:

در تاریکی مطلق، چشم انسان پس از حدود ۳۰ دقیقه حساسیت نوری‌اش تا حدود صد هزار برابر افزایش می‌یابد؛ میله‌های شبکیه با ردوپسین دوباره فعال می‌شوند. یعنی تاریکی فقط غیبت نور نیست، تمرین دیدن نور است. آیا انتظار هم می‌تواند نوعی گیرنده‌ی حسی باشد؟

راهکار:

تاریکی را می‌توان اتاق تاریک عکاسی دید: نور بدون آن، تصویر واضحی نمی‌سازد. انتظار برای نور هم بخشی از خودِ روشنایی است، نه نقطه‌ی مقابلش.