خیال نامهای که گوشیات همیشه در دست دارد:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام تصور شنیدن یک صدا، همان نواحی شنوایی را فعال میکند که هنگام شنیدن واقعی؟ پس وقتی خیال یک نامه را میکنی، گوشهایت واقعاً صدای کلمات را میشنوند. این توهم شنیداری عاطفی، ریشه در نوروپلاستیسیته دارد: ذهن ما برای پر کردن خلأ ارتباط، واقعیتهای مجازی میسازد. سوالی که پیش میآید: آیا این خیال، انتظار را تحملپذیرتر میکند یا فاصله را عمیقتر؟
راهکار:
اگر این حس منتظر ماندن را میشناسی، شاید وقتش رسیده که خودت آن نامه را بنویسی؛ حتی اگر قرار نیست فرستاده شود. نوشتن، گاهی گوشی است که حرفهای ناگفته را میشنود.