انتظار برای اتفاقی که نمی‌افتد

اتفاقی که هرگز نخواهد افتاد؛ ایستادن بر فراز انتظار:

مغز ما از انتظار برای یک اتفاق، بیشتر از خودِ آن اتفاق دوپامین ترشح می‌کند؛ یعنی لذت اصلی در فاصله است، نه مقصد. وقتی رویداد هرگز رخ نمی‌دهد، مغز در یک حلقهٔ پاداش بی‌پایان می‌ماند و همین انتظار، خودش به واقعیتی مستقل تبدیل می‌شود. در فلسفه به این وضعیت «انتظار بدون ابژه» می‌گویند. آیا اگر بدانی هرگز رخ نمی‌دهد، باز هم لذت می‌بری؟

راهکار:

اتفاقی که هرگز نمی‌افتد، گاهی خودش تبدیل به نقطه‌ای می‌شود که تو را از بقیه جدا می‌کند؛ شاید تو خودِ همان اتفاق باشی، نه منتظرش.