وفاداری واقعی در انتخاب‌های داوطلبانه نهفته است:
تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که وقتی انسان کاری را از روی اجبار انجام می‌دهد، مدارهای پاداش مغز فعال نمی‌شوند. اما انتخاب‌های داوطلبانه دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کنند و آن رفتار را به بخشی از هویت تبدیل می‌کنند. به همین دلیل، وفاداری اجباری مثل قفل روی در است، اما وفاداری داوطلبانه مثل لولای روغن‌خورده‌ای که هر بار باز و بسته شدنش، محکم‌تر می‌شود. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک انتخاب کوچک و بی‌اجبار، بزرگترین نشانه وفاداری کسی بوده؟
راهکار:
این متن به خوبی نشان می‌دهد که وفاداری یک کنش داوطلبانه است. برای تکمیل این دیدگاه، می‌توان به «اثر انتخاب» (Choice Effect) در روانشناسی اشاره کرد: وقتی انسان‌ها آزادانه کاری را انجام می‌دهند، آن رفتار در هویتشان ریشه‌دارتر می‌شود. پس وفاداری واقعی نه در وعده‌ها، که در انتخاب‌های کوچک روزمره‌ای شکل می‌گیرد که کسی نمی‌بیند.