پر کردن جای خالی و سوءتفاهم رایج در مورد آن:
هربرت سایمون، برنده نوبل اقتصاد، این رفتار را «رضایتبخشی» (satisficing) نامید: انتخاب اولین گزینهای که معیارهای حداقلی را دارد، نه بهترین مطلق. این استراتژی ذهنی را صرفهجویی میکند، اما دیگران ممکن است آن را بیعلاقهگی تفسیر کنند. جالب اینجاست که مغز ما در مواجهه با گزینههای زیاد دچار «فلج تحلیلی» میشود. آیا شما هم تجربه کردید که انتخاب بهینهتان را با بیحوصلگی اشتباه بگیرند؟
راهکار:
این نگاه که دیگران 'فاز نداشتن' را با 'انتخاب آگاهانه' اشتباه میگیرند، یادآور خطای 'اثر هالهای' است. گاهی بهترین انتخابها از بیرون بیحوصلهگی به نظر میرسند. شاید بهتر باشد به جای توضیح، اجازه دهی رفتار آگاهانهات خودش گویا باشد.