انتخاب عشق اشتباه

پارادوکس عشق در میان میلیاردها آدم:

بر اساس «اثر کمیابی» در روانشناسی اجتماعی، هرچی یک فرد دست‌نیافتنی‌تر باشه، ارزش بیشتری در ذهن ما پیدا می‌کنه. این پدیده حتی در آزمایش‌های جفت‌یابی هم دیده شده: آدم‌ها بیشتر جذب کسانی می‌شن که احتمال رد شدن بالاست. شاید این مغالطه تکاملی باعث شده عاشق چیزی بشیم که بهمون «نه» می‌گه. آیا این یک نقص در سیستم انتخاب طبیعی ماست؟

راهکار:

این پارادوکس رو از زاویه روانشناسی انتخاب ببین: هرچی گزینه‌ها بیشتر، احتمال انتخاب اشتباه بالاتر. اما شاید زیبایی ماجرا در اینه که ما حاضریم برای یه «نه» ساده، میلیون‌ها «بله» رو نادیده بگیریم. ریشه این تمایل چیه؟