انتقاد از سنت

خسته از آدم‌هایی که مرده‌ها را می‌پرستند:

آیا می‌دانید پدیده‌ای به نام «نکروفیلی روانی» (مرده‌دوستی روحی) وجود دارد؟ اریش فروم آن را جذبه به مرده و بی‌جان تعریف می‌کند؛ برعکس «بیوفیلی» (زندگی‌دوستی). جالب است که بسیاری از فرهنگ‌ها تقدیر از مردگان را ارزش می‌دانند، اما این می‌تواند به انجماد فکری و ترس از نوآوری بینجامد. مثلاً در ژاپن، رسم «کامی‌دانا» (تقدس‌بخشی به نیاکان) گاهی مانع تغییرات اجتماعی شده. آیا این تقدیس، ما را از ساختن آینده بازمی‌دارد؟

راهکار:

این جمله یک نقد تیز به کسانی است که به جای زیستن در زمان حال، درگیر تقدیس گذشته‌اند. شاید بتوان آن را این‌طور بازنویسی کرد: «خسته از آدم‌هایی که برای مرده‌ها عزادارند اما برای زنده‌ها هیچی.»