انتقاد از نگاه گزینشی

دوگانگی کودکان در واکنش به غزه و میناب:

پدیده 'قربانی قابل شناسایی' توضیح می‌دهد که چرا مردم به یک کودک خاص در غزه بیشتر از هزاران کودک در سیستان همدلی می‌کنند. تصاویر و داستان‌های شخصی مسیرهای عصبی همدلی را فعال می‌کنند، در حالی که آمار خشک این کار را نمی‌کند. این سوگیری در همه انسان‌ها وجود دارد. سوال: چطور می‌توانیم این شکاف همدلی را در رسانه‌هایمان پر کنیم؟

راهکار:

این رفتار نمونه‌ای از سوگیری 'نزدیکی عاطفی' است: مردم به بحران‌های دور احساس همدلی بیشتری دارند چون فاصله امنیت می‌دهد. برای کاهش این شکاف، باید مشکلات داخلی را با روایت‌های شخصی و تصویری مشابه پوشش داد.