انتهای مسیر عشق

با چتر خیس تا انتهای مسیر عشق منتظرت می‌مانم:

مغز انسان هنگام انتظار برای یک اتفاق مثبت، دوپامین ترشح می‌کند و همین لذتِ پیش‌بینی‌کردن، گاهی از خودِ رویداد شیرین‌تر است. تصویر ایستادن با چتر خیس در انتهای مسیر، می‌تواند نماد همان لذت معلقِ انتظار باشد؛ جایی که مغز، پیش از رسیدن، بارها و بارها پاداش را تجربه می‌کند.

راهکار:

این تصویر چتر خیس و انتظار، سمبل غریبی از امنیت در دل بی‌پناهی است. خیسی که معمولاً نماد ناراحتی است، اینجا به نشانهٔ بودن تا آخر راه تبدیل شده. انگار انتظار، نه از سر درماندگی، که از سر آگاهی است. می‌شود از این زاویه دید استفاده کرد: عشق یعنی قول ماندن در همان نقطه‌ای که دیگری فکر می‌کند ته خط است.