جستجو کنید..موضوع
نوع فیلترفیلتر
بهترزبان
بهترترتیب

انسانیت گمشده

3 پست
متن های انسانیت گمشده / بهترین متن انسانیت گمشده [پیشنهادی]
همه فیلتر
همه زبان
بهترین ترتیب
درد بسیار ولی ″درمان″ کو
آدمیزاد زیاد ″انسان″ کو؟!️
4.6
فلسفی غمگین درد بی‌درمان تنهایی در جمع بی‌تفاوتی اجتماعی انسانیت گمشده
در علوم اعصاب شناختی پدیده‌ای به نام «فروپاشی شفقت...

درد بسیار ولی درمان کو؟ جست‌وجوی انسانیت در میان آدمیزادها:

در علوم اعصاب شناختی پدیده‌ای به نام «فروپاشی شفقت» وجود دارد: هرچه تعداد انسان‌های نیازمند بیشتر باشد، همدلی ما کمتر می‌شود. مغز ما برای گروه‌های قبیله‌ای کوچک تکامل یافته و عدد دانبار نشان می‌دهد نهایتاً می‌توانیم با ۱۵۰ نفر رابطه پایدار داشته باشیم. فراتر از آن، آدم‌ها به آمار تبدیل می‌شوند نه روح. به همین خاطر است که «انسان» در میان انبوه آدمیزاد گم می‌شود.

راهکار:

این پرسش قدیمی را می‌توان این‌طور بازتعریف کرد: انسان بودن نه با تعداد آدم‌ها، که با عمق همدلی در روابط معدودمان تعریف می‌شود. شاید «درمان» هم در همین دایره‌های کوچک نهفته باشد، نه در انتظار بهبود کل جامعه.

یک سیب افتاد و همه معنای جاذبه را فهمیدند.
اما میلیون ها تن بی جان افتاد و هیچکس معنای انسانیت را نفهمید :)
18,19 دی 💔️
4.3
غمگین فلسفی انسانیت گمشده طنز تلخ اجتماعی بی‌معنایی جنگ تاریخ ۱۹ دی
در روانشناسی، «بی‌تفاوتی سرریزکننده» وجود دارد: مغ...

سقوط سیب در برابر سقوط انسانیت:

در روانشناسی، «بی‌تفاوتی سرریزکننده» وجود دارد: مغز ما در مواجهه با آمارهای بزرگ رنج (مثل «میلیون‌ها تن») به جای همدلی بیشتر، بی‌حس می‌شود، چون پردازش آن از ظرفیت شناختی ما خارج است. آیا این یک خطای تکاملی است؟

راهکار:

می‌توان این ایده را با اشاره به «پارادوکس میلگرام» گسترش داد: آزمایشی که نشان می‌دهد چگونه افراد عادی تحت فشار اقتدار، می‌توانند دست به خشونت بزنند؛ گویی «جاذبه» اجتماعی گاهی قوی‌تر از جاذبه اخلاقی عمل می‌کند.

نصب برنامه اندروید تاوبیو
آدم بودن هم آرزوس ، برا خیلیا 🍀🍁🚶🚶🚶️
1.2
فلسفی روانشناسی آرزوی انسان بودن انسانیت گمشده فقدان انسانیت در جامعه حسرت آدمیت
انسان‌ها یگانه موجوداتی هستند که می‌توانند از «انس...

آرزوی آدم بودن؛ حسرتی در دنیای امروز:

انسان‌ها یگانه موجوداتی هستند که می‌توانند از «انسان بودن» فاصله بگیرند و آن را به آرزو تبدیل کنند؛ در حالی که نورون‌های آینه‌ای مغزشان ذاتاً برای همدلی سیم‌کشی شده. جالب است که در روانشناسی، «خودیابی» اوج انسانیت است، اما خیلی‌ها در بقای روزمره غرق می‌شوند. آیا «آدم بودن» واقعاً یک وضعیت است یا یک تلاش بی‌پایان؟

راهکار:

شاید «آدم بودن» نه یک مقصد، که یک تمرین روزانه است؛ هر بار که همدلی را بر سود شخصی ترجیح می‌دهیم، انسان‌تر می‌شویم. آرزو نیست، عضله‌ایست که با تکرار قوی می‌شود.

مشابه ها