انسان‌های نورانی

آدم‌هایی مثل ابر؛ گم می‌شوند اما نور می‌تابانند:

یک حقیقت فیزیکی جالب: ابرها وقتی به نقطه اشباع می‌رسند (گم شدن مسیر خودشان)، باران می‌شوند. باران نور را می‌شکند و رنگین‌کمان می‌سازد. شاید این آدم‌ها هم در بحران خودشان، ناگهان رنگ و نور به زندگی دیگران می‌افزایند. آیا تا به حال کسی که خودش گم بود، مسیرت را روشن کرد؟

راهکار:

این استعاره را می‌توان به این صورت هم دید: گاهی آدم‌هایی که خودشان راهشان را گم کرده‌اند، ناخواسته چراغی می‌شوند برای دیگران. شاید جذاب باشد که به این فکر کنیم چه کسی در زندگی‌مان با وجود گم‌شدگی‌هایش، نوری به ما تابانده؟