انسان و تنهایی

تنهایی وجودی: از تولد تا مرگ:

این مفهوم در فلسفه، «تنهایی اونتولوژیک» نام دارد: جدایی ذاتی هر فرد از دیگران در تجربه‌های بنیادی مانند درد، انتخاب و مرگ. حتی در شلوغی‌ترین جمع‌ها، این شکاف تجربه‌ناپذیر است. آیا این تنهایی یک زندان است یا فضایی برای خلق معنای شخصی؟

راهکار:

این نگاه، یک اصل فلسفی در اگزیستانسیالیسم است. میتوان آن را با این ایده «بسط» داد: اگر ما در تجربه‌های بنیادین زندگی تنها هستیم، پس آزادیم که معنای شخصی خود را برای این سفر منحصربه‌فرد خلق کنیم. شاید تمرکز از «تنها بودن» به «صاحب بودن» این سفر تغییر کند.