انسان و تقدیر

غباریم؛ زحمت‌کش بادها: بازخوانی یک استعاره:

آیا می‌دانستید هر ذرهٔ غبار در خانه‌تان می‌تواند از کهکشانی دیگر آمده باشد؟ دیانای ما و غبار ستاره‌ای یکی‌ست. پس «زحمت‌کش بادها» بودن یعنی حمل‌کنندهٔ تاریخ کیهان در هر نفس. شاید این «ناتوانی» ما بزرگ‌ترین قدرت‌مان باشد: ما جریانیم، نه ایستا. آیا پذیرش این بی‌اختیاری، خود نوعی آزادی نیست؟

راهکار:

این نگاه شاعرانه را می‌توان با یک پارادوکس علمی تکمیل کرد: در فیزیک کوانتوم، هر ذرهٔ غبار در عین ناچیزی، در جای‌جای کیهان اثر می‌گذارد. پس شاید زحمت‌کش بادها بودن، یعنی تأثیرگذارترین موجودات بودن.