انسان و خدا

حقیقت تلخ زندگی: در آخر فقط خودت و خدات می‌مانند:

شاید ندانید که در علوم اعصاب، حالت خلوت با خدا باعث فعال شدن شبکه حالت پیش‌فرض مغز می‌شود؛ همان شبکه‌ای که مسئول خودآگاهی و تأمل است. همین شبکه است که وقتی بیش از حد فعال بماند، نشخوار فکری می‌آفریند، اما در حضور ایمان، به معنایابی تبدیل می‌شود. جالب اینجاست که افراد با باورهای مذهبی، دوپامین بیشتری در قشر پیش‌پیشانی ترشح می‌کنند که حس هدفمندی می‌دهد. در نهایت، این خلوت نه انزوا، که یک آزمایشگاه درونی است.

راهکار:

شاید این انحصار خودت و خدا نه به معنای تنهایی، بلکه آزادی مطلق از توقعات دیگران باشد. در نهایت، هیچکس جز خودت مسئول خوشبختی‌ات نیست، و خدا همیشه شاهد درونت است.