انسان نبودن بعضی آدم ها

زمانی که می‌فهمی هر آدمی انسان نیست!:

مغز ما فقط در ۳۳ میلی‌ثانیه چهره‌ی تهدیدآمیز را شناسایی می‌کند، اما «خطای خوش‌بینی» در روابط نزدیک، این سیستم هشدار را خاموش می‌کند. به همین دلیل زخم‌ها معمولاً از سمت کسانی می‌آیند که انتظارش را نداریم، چون مغز ما امنیت را به اشتباه با آشنایی اشتباه می‌گیرد. آیا این مکانیسم دفاعی قدیمی در جهان مدرن علیه خودمان عمل می‌کند؟

راهکار:

این جمله را می‌شود اینطور هم دید: «انسان بودن» به معنای کامل بودن نیست؛ همه‌ی ما توانایی آسیب‌زدن داریم، فقط زمان نشان می‌دهد چه کسی انتخاب می‌کند آسیب نزند. آدم‌ها را نه بر اساس ذات خیالی، که بر اساس انتخاب‌هایشان ببینید.