غرور ابلیس و تنهایی خدا؛ یک جمله عمیق:
در روانشناسی شناختی، غرور افراطی اغلب مکانیسمی برای جبران احساس بیارزشی یا انزواست. جالب اینکه در اسطورهشناسی، ابلیس با غرور از بهشت رانده شد و خدا در مفهوم توحید، ذاتاً منحصربهفرد و تنهاست. این دو قطب – یکی بهخاطر تکبر، دیگری بهخاطر ذات – همنشین یک جمله شدهاند. آیا غرور ما را به سقوط نزدیکتر میکند یا به عظمت تنهایی؟
راهکار:
این جمله تضاد میان غرور و تنهایی را بهتصویر میکشد. شاید بتوان از زاویهای دیگر نگاه کرد: غرور گاهی سپری در برابر ترس از طرد شدن است، و تنهایی انتخابی آگاهانه برای حفظ عزت نفس. آیا این دو در نهایت به یک نقطه میرسند؟