هر انسان یک جهان کوچک است و همه ما جهانی بزرگتر:
آیا میدانستید بدن هر انسان بهطور میانگین حدود ۳۰ تریلیون سلول دارد و همزمان میزبان ۳۹ تریلیون باکتری است؟ یعنی هر «جهان کوچک» یک اکوسیستم کامل است. این الگو تا سطح اجتماع ادامه دارد: شبکههای اجتماعی الگوریتمی دقیقاً مثل شبکههای نورونی مغز عمل میکنند و رفتار جمعی ما از قوانین فیزیک ذرات تبعیت میکند. پس مرز میان «من» و «ما» شاید فقط یک مقیاس مشاهده باشد. آیا این یعنی ما جزء ناگزیر یک کل هوشمندیم؟
راهکار:
یک گسترش جذاب: اگر هر انسان یک سیاره باشد، روابط ما همان گرانش است که کهکشان میسازد. به اطرافتان نگاه کنید؛ چند «جهان کوچک» با شما در یک مدار مشترکاند؟