انسان میبینم ولی انسانیت خیر؛ داستان آدمنماها:
مغز ما از بدو تولد قادر است صورت انسان را در اشیاء بیجان تشخیص دهد (پدیده پاریدولیا). اما جالب اینجاست که برای سلب «انسانیت» از یک همنوع واقعی، کافی است رفتارش با معیارهای اخلاقی ما همخوانی نداشته باشد. این یک میانبر عصبی است: ما بهسرعت برچسب «بیانسانیت» میزنیم تا فاصلهٔ روانی ایجاد کنیم. در نتیجه، گاهی «ندیدن انسانیت» بیش از آنکه نشاندهندهٔ فقدان آن در دیگری باشد، آینهٔ سختگیری تعاریف ماست.
راهکار:
این جمله در دل خود یک «فیلتر تشخیص» قوی دارد: کسی که این حرف را میزند، به عمق آدمها کار دارد، نه به ظاهرشان. شاید دقیقاً همان عمق را در اطرافش پیدا نکرده و حالا دارد آینهای رو به معیارهای بالای خودش میگیرد.