از سیاه‌ترین شب به آفتاب رسیدیم؛ روایت عبور از تاریکی:
نور خورشید ۸ دقیقه و ۲۰ ثانیه در راه است؛ پس هر طلوعی که می‌بینید در واقع ۸ دقیقه قبل رخ داده است. در تاریک‌ترین شب هم خورشید جایی بالای افق است، فقط زمین پشتش را کرده. شاید «رسیدن به آفتاب» بیش از حرکت کردن، چرخش زاویه‌ی دید باشد. اگر خورشید ناگهان خاموش شود، ۸ دقیقه بعد می‌فهمیم؛ شما در این ۸ دقیقه چه می‌کنید؟
راهکار:
این جمله را می‌توان یک نسخه‌ی فشرده از ریتم شبانه‌روزی بدن دید: تاریکی ملاتونین ترشح می‌کند و آفتاب سروتونین را فعال می‌کند. «رسیدن» شاید یک لحظه‌ی قهرمانانه نباشد، بلکه تکرار روزانه‌ی همین جابه‌جایی میان دو حالت است.