نقل قول ویت تان نوئن: از شور زندگی تا دوام آوردن:
تحقیقات نشان میدهد این تغییر از «زندگی برای لذت» به «زندگی برای بقا» همان چیزی است که در «تئوری انباشتگی آلوستاتیک» به آن «بار اضافه سازگاری» میگویند. بدن در بحرانهای طولانی مدت اولویت را به هموستاز میدهد و فعالیتهای لذتبخش را غیرفعال میکند. جالب اینجاست که این مکانیسم در هزاران سال تکامل، جان ما را نجات داده، اما در دنیای مدرن به افسردگی و اضطراب مزمن تبدیل میشود. سؤالی که پیش میآید: چند بار در زندگیتان این گذار را تجربه کردهاید و با چه راهکاری از آن بیرون آمدید؟
راهکار:
این حس «دوام آوردن» را میتوان به عنوان یک مرحلهٔ موقت در چرخهٔ انطباق روانی دید: وقتی سیستم عصبی برای بقا انرژی را به سمت دلبستگی و هشدار هدایت میکند، خلاقیت و عشق ورزیدن به طور موقت غیرفعال میشوند. یک راهکار تمرینی: روزانه ۵ دقیقه «زمان بدون هدف» برای فعال کردن دوباره شبکهٔ پیشفرض مغز.