شوخیهای انحصاری: نشونه رفاقت واقعی:
مطالعات روانشناسی اجتماعی نشان میدهد شوخی در گروههای نزدیک مانند یک «تشریفات تعلق» عمل میکند: شما با شوخی کردن مرزهای صمیمیت را علامتگذاری میکنید و همزمان با منع دیگران، از آن قلمرو دفاع مینمایید. این رفتار در نخستیسانان هم دیده میشود؛ میمونها فقط به همگروهیهای خاصی اجازه نظافت اجتماعی میدهند. حالا سؤال: آیا این انحصار شوخی، محبت است یا شکلی از مالکیت اجتماعی؟
راهکار:
این جمله یک قرارداد نانوشته در دوستیهاست: حق شوخی یک امتیاز اختصاصی است. شاید جالب باشد بدانی که در گذار از صمیمیت به عشق، این انحصار بزرگترین کلاهقرمزی است که به طرف مقابلت میدهی؛ یعنی تو از دنیا خط قرمز کشیدهای دور او.