کاش آفتاب چشمانت فقط بر من بتابد:
درخشش چشم انسان یک پدیده کاملاً فیزیکی است: بازتاب نور از شبکیه. پس «آفتاب چشمان» در واقع همان بازتاب حضور معشوق است، نه یک منبع نور مستقل. از نظر علم اعصاب، وقتی مردمک چشم با دیدن کسی گشاد میشود، نور بیشتری بازتاب میکند و درخشانتر دیده میشود. این یعنی خاموشی چشم برای دیگران، استعارهای دقیق از انحصار فیزیولوژیک توجه است. آیا در عشق، این خاموشی برای دیگران تضمینی برای روشنایی جاودان برای ماست؟
راهکار:
این بیت تداعیگر قانون روانشناختی «حریم خصوصی عاطفی» است: تمایل به انحصار توجه معشوق، ریشه در نیاز عمیق به تضمین عشق دارد. اما از زاویهای دیگر، آفتابی که به همه بتابد، گرمابخشتر است و شاید عشق واقعی، تابیدن بیقید و شرط نور باشد نه خاموشی آن برای دیگران.