تناقض جاودانگی: چرا انسان برای آیندهای که نمیبیند تلاش میکند؟:
این دقیقاً همان «سوگیری بقای خودمحور» است که در روانشناسی فرگشتی ریشه دارد. مغز ما برای حل مسائل کوتاهمدت (پیدا کردن غذا، شکار، فرار از خطر) طراحی شده، اما وقتی به لطف نئوکورتکس، توانایی تصور آیندهای دور را پیدا کرد، شروع به تولید «ترس از نیستی» کرد. جالبترین راهکار مغز برای فریب این ترس، «خودگستری» است: خانه، کتاب یا دانش، نه فقط اشیا، بلکه «امتداد پوست» ما هستند. ما با ساختن چیزی که از ما ماندگارتر است، به مغزمان این توهم را میدهیم که هنوز زندهایم. این همان مکانیزمی است که اهرام مصر را ساخت و امروز هم باعث میشود آدمها برای یک استارتاپ ۲۰ ساله، ۸۰ ساعت در هفته کار کنند. سوال اینجاست: آیا اگر مطمئن بودیم هیچ اثری از ما باقی نمیماند، باز هم انگیزهای برای ساختن داشتیم؟
راهکار:
میتوان این تناقض را با مفهوم «نظریه میم» (ممتیک) ریچارد داوکینز تکمیل کرد: ما فقط ناقل ژن نیستیم، بلکه حامل ایدههایی هستیم که برای بقای خودشان از مغز ما به عنوان میزبان استفاده میکنند. کتابی که مینویسی، در واقع یک «میم» است که میخواهد از مرگ تو جان سالم به در ببرد.