انگیزه مسیر

رفتن به دنبال آرزوها تا لحظه رسیدن:

پارادوکس «دنبال آرزو رفتن» این است که مغز بیشتر برای پیش‌بینی پاداش دوپامین آزاد می‌کند تا هنگام دریافت خودش؛ در تصویربرداری fMRI، انتظار پاداش گاهی قوی‌تر از تجربه آن است. به همین دلیل مسیر، می‌تواند اعتیادآورتر از مقصد باشد. پس شاید رسیدن، فقط بهانه‌ی چشیدن مسیر است؟

راهکار:

مسیر رسیدن به آرزو، فقط پلی برای مقصد نیست؛ خودش تکه‌های هویت تو را می‌سازد. هر قدم، نسخه‌ای از تو را تمرین می‌کند که قرار است در مقصد زندگی کند. اگر امروز دور به نظر می‌رسد، به‌جای فکر کردن به پایان، رد پایی را ببین که همین حالا داری جا می‌گذاری؛ همان ردپا ارزشمندتر از نقطه پایان است.