آیا واقعاً هیچکس به کسی وظیفه ندارد؟:
این جمله دقیقاً به «معمای اخلاقی» برمی‌گرده: اگر کسی هیچ وظیفه‌ای نداشته باشه، پس چرا اصلاً کار خوب می‌کنه؟ جواب در «نظریه بازی‌ها» نهفته: همکاری داوطلبانه در جوامع انسانی حتی در غیاب قانون، یک استراتژی تکاملی برنده است. مغز ما برای همدلی و کمک بیچشمداشت سیم‌کشی شده، چون در طول میلیون‌ها سال، گروه‌هایی که اعضاشون «ذات خوب» داشتند، بیشتر زنده موندند. سوال اینجاست: آیا این «ذات خوب» واقعاً بی‌وظیفه است، یا یک وظیفه‌ی تکاملی خاموش؟
راهکار:
این نگاه می‌تونه ریشه در «اخلاق وظیفه‌گرا» داشته باشه، جایی که کانت می‌گه کار خوب رو باید صرفاً به خاطر خود خوبی انجام داد، نه برای پاداش یا ترس از تنبیه. برای عمیق‌تر شدن، می‌تونی به این فکر کنی که آیا «ذات خوب» همیشه ذاتی هست یا تحت تأثیر تربیت و جامعه شکل می‌گیره؟