انگشت اشاره و ماشه

شعر کوتاه گروس عبدالملکیان: انگشت ماه و ماشه:

در فلسفه ذن، انگشت اشاره‌گر به ماه نماد حقیقت است. اما این شعر، آن انگشت را به ماشه تبدیل می‌کند. جالب است که از نظر علوم اعصاب، همان نواحی مغزی که برای اشاره و هدایت فعال می‌شوند، در هنگام تصمیم به خشونت نیز فعالند. یک مسیر عصبی، دو کاربرد متضاد. آیا این دوگانگی در روابط انسانی هم تکرار می‌شود؟

راهکار:

این شعر، تصویری قدرتمند از دوگانگی نقش‌هاست: همان دستی که راهنمایی می‌کند، می‌تواند نابود کند. در زندگی، گاه اعتماد به راهنما خطرناک‌ترین اشتباه است.