اندوه جنگل

جنگل‌های پوسیده؛ وقتی فقط یک تیکه خاک می‌ماند:

در جنگل‌های کهن، بیش از ۳۰٪ گونه‌ها به چوب مرده وابسته‌اند؛ یک کنده پوسیده می‌تواند صدها گونه قارچ و حشره را نگه دارد و کربن را قرن‌ها ذخیره کند. مرگ درخت، آغاز خاک زنده است. شعر، مرگ جنگل را می‌بیند یا تولد خاک را؟

راهکار:

این تصویر شبیه پایان نیست؛ شبیه چرخه‌ی بازگشت است: خاکِ حاصل از پوسیدگی، بانک مواد مغذی برای رویش بعدی است. برای عمیق‌تر شدن شعر، یک جوانه یا هاگ را در قاب باقی بگذار؛ تضاد مرگ و تولد، حس را چندلایه می‌کند.