اندوه هستی

شعری درباره اندوه تقدیر و انزوای سرد هستی:

تحقیقات در روانشناسی نشان می‌دهد احساس «درماندگی آموخته‌شده» دقیقاً همین حالتی است که شاعر توصیف می‌کند: باور به عدم کنترل بر سرنوشت. اما پارادوکس جبرگرایی می‌گوید: اگر جبر حاکم است، پس همین اندیشه نیز جبری است و خودش نقض‌کننده‌ی خود. جالب است که حتی در فلسفه، برخی فیلسوفان مانند کامو معتقدند پذیرش پوچی، آغاز طغیان و آزادی است. آیا می‌توان از چرخه‌ی اندوه با همین آگاهی بیرون پرید؟

راهکار:

این شعر نگاه جبرگرایانه‌ای به زندگی دارد، اما می‌توان آن را از زاویه‌ای دیگر دید: همان آگاهی از محدودیت‌ها، نخستین جرقه‌ی آزادی درونی است. شاید تلخی ضیافت، ارزش شیرینی انتخاب‌های کوچک را بیشتر نشان دهد.