جذابیت غیرممکنها: چرا آرزوهای دستنیافتنی را بیشتر دوست داریم؟:
مغز انسان آرزوهای دور از دسترس را بیشتر از اهداف ممکن با دوپامین نشانهگذاری میکند. آزمایشهای عصبشناختی نشان میدهند که مسیر مزولیمبیک زمانی بیشتر فعال میشود که پاداش «احتمالاً» دستیافتنی باشد، نه «قطعاً». به همین دلیل است که فاصله، جذابیت میآفریند و رسیدن کامل، اغلب آن شعله را خاموش میکند. در تاریخ ادبیات هم «تریستان و ایزولت» دقیقاً روی همین لبهٔ غیرممکن سوارند. آیا ناکامی، موتور محرک زیبایی است؟
راهکار:
شاید اندوه تو از نرسیدن نیست، از این است که مغزت برای «خواستن» سیمکشی شده، نه برای «داشتن». سیستم پاداش مغز با احتمالِ دستیابی نسبت معکوس دارد؛ هر چه چیزی دورتر، دوپامینِ تعقیبش بیشتر. این یعنی لذت واقعی در خیالپردازی است، نه لزوماً در تصاحب.