دوست داشتن به اندازه من؛ برنده واقعی عشق کیست؟:
از نظر روانشناسی شناختی، مغز در پایان روابط دچار «توهم پایان» میشود: خاطرات عاطفی را ۴۰٪ شدیدتر از واقعیت ثبت میکند. پس وقتی میگویی «اگر کسی اندازه من دوستت داشت»، در واقع با نسخهای اغراقشده از عشقت رقابت میکنی. این سوگیری حافظه، دلیل آن حس برتری است. جالب است که عشق جدید هرگز نمیتواند با این شبح رقابت کند، چون شبح واقعی نبوده. آیا این یعنی همیشه در عشق «برنده» کسی است که زودتر میرود؟
راهکار:
از منظر روانشناسی رابطه، «برنده شدن» در عشق پس از تو، الزاماً به معنای یافتن کسی با همان شدت احساس نیست. عشقها امضای منحصربهفرد دارند. شاید پیروزی واقعی وقتی است که دیگری با شیوهای نو دوستت بدارد، نه با کپیبرداری از گذشته. مقایسه، دشمن تجربههای تازه است.