اندازهگیری دوری عاشقانه با ساعتشنی:
جالب است که ساعتشنی، برخلاف ساعتهای مدرن، زمان را نه به صورت خطی، بلکه به صورت چرخهای از «تمام شدن» میسنجد. هر بار که میچرخد، مرگ کوچکی را تکرار میکند تا زندگی دوبارهای را اندازه بگیرد. این تصویر، دوری را به یک فرآیند تخریبی-احیایی تبدیل میکند. آیا این انتظار، ما را خالی میکند یا پر؟
راهکار:
این حس سنگین گذشت زمان میتواند از زاویهای دیگر هم دیده شود: در فیزیک، زمان برای ناظرهای مختلف یکسان نمیگذرد. شاید این «صحرا»ی طولانی از نگاه طرف مقابل، تنها یک «لمحه» بوده است. تغییر چارچوب مرجع، گاهی درد را سبکتر میکند.