کمبود شعر در زندگی؛ وقتی نگاه تو شاعرَم کرد:
تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که نگاه مستقیم چشم در چشم باعث ترشح دوپامین و اکسی‌توسین میشه—همون هورمون‌هایی که حس عشق و خلاقیت رو تقویت می‌کنن. جالبه که شاعرها قرن‌ها قبل از علم، این «انعکاس نگاه» رو به‌عنوان جرقهٔ شعر توصیف می‌کردن. انگار مغز ما برای شاعر شدن سیم‌کشی شده، فقط کافیه یه نگاه درست و حسابی پیداش کنه. سوالی که پیش میاد: آیا هر نگاه عمیقی می‌تونه خلاقیت رو بیدار کنه، یا فقط نگاه «اون شخص خاص» این قدرت رو داره؟
راهکار:
اگر این حس الهام‌بخش رو جدی می‌گیری، پیشنهاد می‌کنم یک دفترچه کوچک همراه داشته باشی و هر بار که نگاه کسی تورو یاد شعر می‌ندازه، اولین جمله‌ای که به ذهنت می‌رسه رو بنویسی. بعداً می‌تونی از همون جمله‌ها یه غزل یا متن کوتاه درست کنی.