استفاده ابزاری از دیگران؛ چرا آدم‌ها توپ بسکتبال نیستند؟:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «ابزارانگاری» می‌گویند؛ وقتی کسی را فقط وسیله‌ای برای امتیاز می‌بینی، قشر پیش‌پیشانی میانی مغز که مسئول ادراک انسانیت است، فعالیت کمتری نشان می‌دهد. تکرار این الگو به «انسان‌زدایی» ختم می‌شود؛ فرد ابزارگر به‌مرور هیجان طرف مقابل را هم درک نمی‌کند. نتیجه متناقض: آدم‌ها مثل توپ خاصیت ارتجاعی ندارند؛ هر بار بزنی‌شان زمین، اعتمادشان کمتر برمی‌گردد.
راهکار:
این جمله استعاره‌ای از «ابزارانگاری» است؛ در روانشناسی روابط، وقتی کسی را فقط برای امتیاز عاطفی یا اجتماعی می‌خواهی، هیجان‌هایش نادیده گرفته می‌شود. مغز انسان چهره آدمیزاد را متفاوت از اشیاء پردازش می‌کند، اما با ابزاری دیدن، آن تمایز کمرنگ می‌شود. جور دیگر: آدم‌ها بیشتر شبیه آینه‌اند تا توپ؛ هر ضربه‌ای به آن‌ها بزنی، ترکش را در تصویر خودت می‌بینی.