امیر برومند نوکر رقیه

نوکر رقیه‌ام: شعر عاشقانه امیر برومند:

در مراسم سوگواری شیعی، پدیده‌ای به نام «همانندسازی بین‌نسلی» رخ می‌دهد: عزاداران با فرافکنی فقدان‌های شخصی خود بر رنج رقیه (س) پیوندی جمعی و التیام‌بخش می‌سازند. این سازوکار روانی که در انسان‌شناسی «سوگ اشتراکی» خوانده می‌شود، به پدران امروزی امکان می‌دهد خود را در هیئت حسین (ع) بازآفرینی کنند و از این طریق بار عاطفی فقدان‌هایشان را در بستری آیینی تخلیه کنند.

راهکار:

این بیت عشق پدرانه را به ابعادی کهن‌الگویی می‌برد: انگار هر پدری، حسینِ دیگری است که رقیه‌اش را در آغوش گرفته. این پیوند میان عاطفه شخصی و حماسه مذهبی، غم را به عشقی مطلق بدل می‌کند.