امیدوار نبودن به عشق

بیچارگی بعد از یک عشق تمام‌شده:

در روانشناسی، این پدیده «مقایسه اجتماعی بالا به پایین» است. مغز با قفل کردن روی بهترین خاطره (شما)، هر فرد جدیدی را با آن معیار غیرواقعی می‌سنجد و محکوم به شکست می‌کند. این یک تله‌ی شناختی است که با تمرکز بر «حال» و نه «گذشته» قابل خروج است. آیا این حس یک انتخاب آگاهانه است یا یک مکانیزم دفاعی ناخودآگاه؟

راهکار:

این حس، از منظر روانشناسی، نشانه «بازماندگی عاطفی» است؛ گویی عشق قبلی استاندارد جدیدی تعریف کرده که هر رابطه‌ی بعدی در سایه‌ی آن محکوم به شکست به نظر می‌رسد. این یک چالش است، نه یک حکم قطعی.