زخم وطن و وعدهی خندهای از ته دل:
جالب است بدانید در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «تابآوری جمعی» وجود دارد: ملتها پس از ضربههای تاریخی، اگر روایتی مشترک از امید بسازند، سریعتر التیام مییابند. مصراع «ته این قصهی غم، از ته دل میخندیم» دقیقاً یک روایتسازی شفابخش است. یک سوال: اگر این «خنده» یک رفتار مدنی بود، اولین نشانهی عینیاش در خیابان چه بود؟
راهکار:
شاعرانه میگویی «زخم تو را میبندیم». این تصویر بالینی زیبایی دارد. شاید جالب باشد که زخمهای جمعی در روانملتها نه با فراموشی، بلکه با تبدیل شدن به «حافظهی التیامیافته» درمان میشوند. شعر بعدیات را میتوانی به همین فرآیند ترمیم روانی گره بزنی؛ از چرکزدایی تا گوشتنوآوردن یک ملت.