امضا نکردن فراموشی

حکم فراموشی رفیق را با خنده‌هایش امضا نکردم:

خنده یکی از قوی‌ترین لنگرهای حافظه هیجانی است. مغز هنگام خنده، دوپامین و اندورفین ترشح می‌کند و خاطره را با برچسب احساسی قوی ذخیره می‌کند؛ برای همین «صدا و تصویر خنده» می‌تواند سال‌ها بعد از رفتن یک نفر، باز هم تصمیم‌گیری عاطفی ما را مختل کند. در روان‌شناسی به این پدیده «بازداری از فراموشی» می‌گویند: هر چه هیجان لحظه‌های مشترک شدیدتر باشد، اجرای حکم فراموشی سخت‌تر است.

راهکار:

این یک «نه» احساسی به فراموشی است؛ یعنی مغز تو تصمیم گرفته خاطره را به‌جای آرشیو، در حافظه فعال نگه دارد. از همین زاویه می‌شوی روایت کنی که بعضی رابطه‌ها حتی با غیبت آدم‌ها تمام نمی‌شوند.